‘Werken met kinderen is mijn passie!’

Het is bijna dertig jaar geleden dat Wilma Smeets in de peuteropvang ging werken. Hoewel het pensioen ergens in de verte gloort, voelen deze laatste zeven jaar niet als moeten. “Ik ga nog iedere dag met veel plezier naar mijn werk. Werken met kinderen is mijn passie.”

Al vanaf haar veertiende wist Wilma dat dát was wat ze wilde doen, werken met kinderen. De opleiding Kinder- en Jeugdverzorging was het logische gevolg. “Ik kom uit een groot gezin en heb als jongste regelmatig op de kinderen van mijn oudere broers en zussen gepast. Dus dat omgaan met kinderen zat er gewoon al in. Tijdens de opleiding ging ik stagelopen in de peuteropvang van een woonwagencentrum in Heerlen. Ook was er een soort van naschoolse opvang. Toen ik klaar was met de opleiding ben ik er blijven werken. Ik was zeventien jaar. Ik had er een eigen peutergroep en assisteerde in de basisschool, voornamelijk de kleuterklas en had het er erg naar mijn zin. Maar helaas sloot het woonwagencentrum. Ik zat een paar maanden thuis en ben toen als peuterleidster begonnen bij peuteropvang Voerendaal. Ondertussen had ik zelf twee dochters en mijn werk was prima te combineren met mijn gezin. Inmiddels heb ik verschillende generaties langs zien komen in de peuteropvang. En ondertussen ben ik naast moeder ook oma van een tweejarige en is er een tweede kleinkind op komst.”

Ontwikkelingen
In de loop der tijd is er wel het een en ander veranderd, weet Wilma. “Er wordt meer van de kinderen gevraagd, vind ik. Ook zijn ze mondiger, maar daarnaast is er een duidelijkere structuur en is er een andere, meer uitdagendere kijk op spelen. Vroeger zei je bijvoorbeeld, pak dat blokje eens. Nu vragen we aan een peuter ‘wat kunnen we doen om die toren hoger te maken?’ Ook is er meer oog voor zorgkinderen, hebben we ze sneller in de gaten en zijn er meer mogelijkheden om ze al dan niet in samenwerking met andere organisaties goede steun te bieden. En dat is natuurlijk een heel positieve ontwikkeling.”

Ongedwongen
Wilma geniet van iedere dag in de peuterspeelzaal. “Ik begon ooit met één ochtend en één middag. Tegenwoordig werk ik vijf dagdelen. In het voorbeeldspel kan ik mijn ziel en zaligheid kwijt. Ja, dat ligt me wel, ongedwongen en op het niveau van het kind een spel spelen, waar de peuters op kunnen reageren. De reacties van de kinderen tijdens het voorbeeldspel zijn ook zo leuk, ze reageren zo spontaan en ze gaan er helemaal in op. Peuters zijn zo ongedwongen, ze zeggen wat er in hen opkomt. Dat maakt dat ik helemaal mezelf kan zijn bij ze. Daarnaast ontwikkelen ze zich enorm in een heel korte tijd. Ze komen soms binnen als een bedeesde 2-jarige en vaak al na een paar maanden praten ze honderduit.”
“Het mooiste compliment kreeg ik ooit van een meisje dat me steeds vanaf een afstandje bekeek,’ vervolgt Wilma, “ze was een beetje terughoudend en zocht weinig contact met me. Maar in een vakantie zei ze tegen haar moeder: ‘ik mis juf Wilma.’ Zo’n reactie is één van redenen waarom ik mijn werk nog steeds met veel passie en plezier doe!”

Reageren is niet mogelijk