‘Stoppen? Waarom? Peuters zijn zo leuk en zo spontaan!’

Al 26 jaar is Annie Huis (58) betrokken bij het peuterspeelzaalwerk in Voerendaal. “Ik begon als vrijwilliger, toen onze jongste dochter naar de peuterspeelzaal ging. Dat was in een lokaal in de buurt van het oude gemeentehuis van Voerendaal. Ondertussen ben ik vaste kracht in peuterspeelzaal ‘De eerste Stap’ en heb ik al drie verhuizingen meegemaakt.”

DSC_2972

Annie Huls

Annie was secretaresse op het kantoor van personeelszaken van CBS. “En zoals dat in die tijd nogal eens gebeurde, bleef ik bij de komst van ons eerste kind thuis”, vertelt Annie, “toen de jongste naar de peuterspeelzaal ging, hielp ik er als vrijwilliger mee en uiteindelijk werd ik vaste kracht. Ooit was het zo dat de kindjes kwamen, we ze de hele morgen of middag amuseerden en ze weer naar huis gingen. Nu werken we met de methodiek Speelplezier en vanaf 1 januari 2015 zijn hier alle groepen voor- en vroegschoolse educatie- oftewel VVE-groepen.”
Zeven jaar geleden betrok de peuterspeelzaal twee lokalen in de Brede School Cortemich. “Dat was best spannend”, weet Annie, “ik was bang dat we ons verloren zouden voelen in dit grote gebouw met de vele gebruikers. Maar niets is minder waar. Er is een goede samenwerking met de basisschool en het is fijn dat we met de peuters in hun toekomstige klaslokaal kunnen gaan kijken. Ook moeten we wel eens iets halen of brengen bij de basisschool en dan nemen we een van de peuters mee, zodat ze al kunnen wennen aan het gebouw. Omdat we in één gebouw zitten, blijven we betrokken bij de ontwikkeling van het kind. Hoe mooi is het dan om te horen dat het goed met ze gaat op de basisschool.”
Dat er in de loop der jaren veel veranderd is, daar weet Annie alles van. “De peuters zijn mondiger en ze willen meer vermaakt worden. Daarom is Speelplezier met alle thema’s en programma’s een heel mooie methode. Ook voor ons als peuterleidsters is er veel veranderd. We voeren gesprekken met de ouders, de leerkrachten van de basisschool, het consultatiebureau, met jeugdzorg, je observeert meer en toetst de kinderen. Buiten dat dat veel tijd kost, helpt het wel om de peuter te begrijpen en goed te begeleiden.”
Aan stoppen met werken denkt Annie nog niet. Zolang ze het leuk vindt, blijft ze werken. “Waarom zou ik stoppen? Jonge kinderen zijn zo leuk. Zo spontaan. Soms volg ik van die kleine gesprekjes tussen peuters. Geweldig hoe ze toch al met elkaar communiceren. Laatst hadden we in de klas gespeeld met Snuffie het konijn. Hij beleeft van alles en op dat moment speelden we verstoppertje met hem. Tot tien tellen, zoeken enzovoorts. Een van de peuters dacht, dat kunnen we ook buiten doen, verstoppertje spelen. Ze vroeg het aan een ander kind. Dat meiske dacht even na en zei: ‘daar heb ik dus echt geen zin in’. En het andere meisje huppelde weg en klaar was kees. Geweldig. We proberen de peuters dingen zelf te laten oplossen en te regelen. Natuurlijk kijken we op een afstandje mee en als het echt niet lukt springen we bij. Maar in eerste instantie geven ze zelf aan een ander aan wat ze willen, of juist niet willen. Wat is het dan mooi om te zien dat dat lukt.”

Reageren is niet mogelijk