Sandra Verjans: ‘geen uitgestippelde plannen, wel vele mogelijkheden’

sandraSandra Verjans (41) was al enige tijd vrijwilliger binnen het peuterspeelzaalwerk in Heerlen. “Ik begon in 2011 in peuterspeelzaal Martijntje in Welten, maar toen ik twee jaar later een oproep voor een vrijwilliger tegenkwam voor peuterspeelzaal de Eerste Stap in Ubachsberg, het dorp waar ik woon, hoefde ik niet lang na te denken.” Nog altijd heeft Sandra het erg naar haar zin tussen de peuters. “Kinderen zijn zo ongecompliceerd, daar kan ik van genieten.”

Vooral haar eigen betrokkenheid bij het dorp, maar ook de sfeer in de zaal en vooral de natuurtuin naast de peuterspeelzaal deden haar besluiten de overstap van Heerlen naar Ubachsberg te maken. “Die natuurtuin is geweldig. De peuters kunnen er heerlijk hun gang gaan. Vaak hebben ze niet eens de fietsjes nodig om plezier te hebben; ze geven de planten water, of spelen met de boomstronken die er liggen.

Sandra studeerde rechten en had jarenlang een juridische baan, maar na de geboorte van haar dochter stopte ze met werken. “Wel heb ik me altijd als vrijwilliger ingezet onder andere als natuurouder voor IVN, in de Ouderraad van de basisschool en ook organiseer ik activiteiten voor kinderen voor de Nederlandse Klim- en Bergsportvereniging.” Drie jaar woonde het gezin in Drachten. “Dat was voor het werk van mijn man, maar omdat hij er niet kon aarden, kwamen we terug naar Limburg.”

Ondertussen is haar dochter acht jaar en ontstaan er wel weer plannen om te gaan werken of misschien zelfs studeren. “Ik was werkzaam binnen het Gezondheidsrecht. Jeugdrecht heb ik wel gestudeerd en daarmee zou ik graag wat willen doen in de toekomst. Nu,  na al de jaren in het peuterspeelzaalwerk, denk ik dat een studie Pedagogiek daar misschien mooi op aansluit. Ik observeer graag om zo te ontdekken wat er in een kind omgaat en ik zou me er graag meer in verdiepen hoe je daar als volwassene het beste op kunt inspelen.”

De vrijwilligster kan intens genieten van het contact met de peuters. “Laatst maakte ik samen met een nog jonge peuter een ketting. Ze had nog niet goed door wat de bedoeling was, maar werd zo enthousiast toen ik de kralen aan een draad reeg. Kinderen zijn zo spontaan, je weet nooit van te voren wat er gaat gebeuren en hoe ze reageren. Ze zijn eerlijk en open en hebben nog zo veel fantasie. Een tijdje geleden kwam er vervangster in de groep. De juffrouw stelde de nieuwe juf voor aan de andere kinderen en zei: “Dit is Beau.” Waarop een kindje zei ‘ja, dat weet ik, die woont in Beauland. “Hoe weet je dat dan?” vroeg de juf. “Nou, dat heeft mijn papa mij verteld”, was het antwoord. Heerlijk vind ik dat. Of dat meiske waarmee ik speelde en waarvan ik alles moest doen wat zij zei. Ik zat zelfs in de gevangenis. Totdat we gingen opruimen en voor mij het spel was afgelopen, maar zij me tot de orde riep met de woorden: “Maar je moet wel doen wat ik zeg!”

Het allermooist vindt Sandra het als kinderen die heel verlegen de peuterspeelzaal binnen komen, na twee jaar vrolijk pratend naar de basisschool huppelen. “Als je peuters hun gang laat gaan, gaan ze je gaan vertrouwen en kruipen ze uit hun schulp.” Wat de toekomst brengt? “Dat kan van alles zijn”, weet Sandra, “er zijn geen uitgestippelde plannen, maar wel vele mogelijkheden. Vooralsnog heb ik het erg naar mijn zin in de peuterspeelzaal en zo lang ik het kan doen, blijf ik vrijwilliger in de Eerste Stap!”

 

Reageren is niet mogelijk