Reactie, training Aandachtsfunctionaris

Danielle Smeets: Onlangs heb ik de laatste bijeenkomst gehad van de 3-daagse training aandachtsfunctionaris. De training werd zeer divers aangeboden, een stukje theorie, ervaringsbeleving, bespreken van casussen, je bewust worden van je eigen normen en waarden en de invloed hoe je daardoor naar dingen kijkt.

Voorbeeld van ervaringsbeleving: we hadden allemaal een ballon vast en onze ogen dicht, de cursusleidster liep rond met een naald in haar handen en vertelde al lopend een verhaal. Omdat je wist dat ze een ballon kapot kon prikken, was je heel alert. Achteraf realiseerde je je dat je de helft van het voorgelezen verhaal niet gehoord had, door de spanning. Vooral als je aan haar stem hoorde dat ze in de buurt was, voelde je ook de spanning stijgen. Dit was een voorbeeld om te ervaren hoe kinderen spanning kunnen voelen bij een ruzie tussen bijvoorbeeld ouders en welke invloed dat heeft.

Met name bij de casusbespreking werd heel duidelijkheid dat eigen waarden en normen je beïnvloeden in je keuzes. Daarom is het ook zo belangrijk om bij signalen altijd te overleggen met een collega. Wat we hebben geleerd? Echt een heleboel! Alles draait natuurlijk om de meldcode, het stappenplan dat je doorloopt als er vermoedens van huiselijk geweld of kindermishandeling zijn. Belangrijk hierbij is om dingen heel concreet te omschrijven. En alleen te omschrijven wat je hoort en ziet. Feitelijkheden dus.
Als aandachtsfunctionaris ben je aanspreekpunt voor collega’s. Voor advies, maar als er behoefte aan is ook voor begeleiding en ondersteuning.
De cursus heeft er voor mij ook toe bijgedragen overzicht te krijgen in de wirwar van zorgverleners. Wie doet wat, waar kun je wanneer terecht, wat moet en wat mag. En zeker ook wat Veilig Thuis kan betekenen voor de betrokkenen en voor ons en wat je daarbij mag verwachten in de verschillende situaties.Het heeft me weer eens duidelijk gemaakt hoeveel huiselijk geweld en/of kindermishandeling voorkomen. Hoe de slachtoffers ermee omgaan en het belang ervan om er iets mee te doen. De gevolgen zijn enorm. Waarschijnlijk wachten we soms toch nog te lang voordat we advies inwinnen of een melding maken bij veilig thuis.

Ook is een deel van de trainingstijd besteed aan gespreksvoering. Het was leerzaam om te ervaren op welke manier je echt contact met iemand maakt die je eigenlijk niet goed kent. Daardoor kun je samen veel meer bereiken. De training zal waarschijnlijk niets veranderen aan de manier waarop ik in de groep sta. Wel zal ik nog alerter zijn op signalen, er sneller iets mee doen en bij een onderbuikgevoel gaan zoeken naar feiten.
De cursus sloot perfect aan bij de studiedag van 12 november. De ochtend met name was indrukwekkend. De broers vertelden hun levensverhaal en hoe ze alles beleefd hadden, met hun eigen emoties er die ochtend ook bij. Hierdoor realiseer je je dat ‘net de goede vraag stellen’ of net ‘dat beetje extra aandacht’ het verschil kan maken. En dat je soms een stapje extra moet zetten, om de toekomst van een kind beter te maken. Het bevestigt ook hoe loyaal kinderen naar hun ouders zijn, ondanks alle ervaringen die ze hebben. En dat hun normen en waarden door hun ervaringen zo anders zijn, dat sommigen zich niet eens realiseren dat ze slachtoffer zijn. Als je een zaal van meer dan honderd vrouwen (en enkele mannen) een hele ochtend ademloos laat luisteren, dat zegt genoeg, toch…

Reageren is niet mogelijk