‘Peuters op hun gemak stellen, dat is mijn missie’

DSC_4346Daniëlle Smeets (37) van peuterspeelzaal de Eerste Stap in Voerendaal verheugt zich erop. Polonaise door de lokalen, alles versieren met slingers en ballonnen, kortom: carnaval. “Ja”, lacht Danielle, carnaval is wel mijn feest hoor. Niet alleen in de peuterspeelzaal, maar ook binnen de carnavalsgroep ‘de Giebelaere. Tijdens het caravalseizoen vind je mij in mijn dorp Ransdaal of binnen de gemeente Voerendaal bij alles wat maar met carnaval te maken heeft.”

Daniëlle is al zo’n negen jaar werkzaam voor het Peuterspeelzaalwerk Voerendaal. “Daarvoor werkte ik in de kinderopvang. Ik deed de opleiding leidster kindercentra aan de MDGO in Heerlen, een BBL-opleiding, dus leren en werken tegelijk. In het laatste jaar liep ik stage bij kinderopvang de Berenboot in Hoensbroek. Daar kon ik uiteindelijk ook als vaste kracht aan de slag. Vroeger paste ik al altijd op de kinderen van anderen, maar dat ik met kinderen wilde werken, ontdekte ik op mijn vijftiende, toen ik een dagje heb meegedraaid in de kinderopvang en ik zag wat het inhield. De overgang van kinderopvang naar het peuterspeelzaalwerk was groot. Kinderopvang was destijds meer verzorging, ik had er geen mogelijkheden om te groeien. Dat is binnen het peuterspeelzaalwerk wel anders. Veel meer uitdaging in de vorm van cursussen zoals de VVE-methode Speelplezier. Negen jaar geleden startte ik in peuterspeelzaal Ubachsberg, ook werkte ik nog een tijdje een dag in de week in peuterspeelzaal Klimmen en nu dus als vaste kracht hier in Voerendaal.

Over de vraag wat er zo leuk is aan werken met peuters, moet de juf even nadenken. “Ik kan wel zeggen, alles is leuk, maar daar heb je niks aan, lacht ze. Op dat moment staat één van de kinderen enthousiast naar haar te zwaaien. “Dat dus”, wijst Daniëlle naar de zwaaiende peuter, “hun enthousiasme, hun onbezonnenheid en vrolijkheid, dat vind ik geweldig. Het is mooi hoe je als juffrouw dat contact met de peuters kunt opbouwen, om dan te zien dat ze zich veilig voelen binnen de groep; peuters die net een paar dagen naar de peuterspeelzaal komen en zich al zo prettig voelen in de groep dat ze naar je toe komen rennen en je spontaan een knuffel geven. Of dat mijn missie is, peuters helpen zich veilig te voelen?” Weer denkt Daniëlle even na. “Ja, onbewust wel. Want vanuit die veiligheid kun je peuters helpen zich verder te ontwikkelen. Als een kind zich op zijn gemak voelt, kun je het heel goed begeleiden en ondersteunen en dingen aanbieden die nodig zijn voor een goede ontwikkeling. Daarom probeer ik dat contact met het kind rustig op te bouwen, wil ik me niet opdringen, maar juist het kind de kans geven ook naar mij, of een van de andere leidsters toe te komen. Als ik dat nu zo vertel, lijkt dat allemaal heel erg in scene gezet, maar in de praktijk gaat dat vanzelf.”

Zoals al gezegd, carnaval is haar feest. “Samen met mijn drie kinderen van 11, 9 en bijna 7 jaar ben ik dan ook bij of in alle optochten te vinden. Maar ik wandel ook graag, dat is voor mij dé manier om af te schakelen, alleen of een wandeling samen met een vriendin.” Maar nu is het wachten op het thema ‘verkleedkist’ en alles wat daarmee te maken heeft. Muziek aan, polonaise, even alles om je heen vergeten. Maar juf Daniëlle vergeet ‘haar’ peuters niet. Terwijl ze nog zit te vertellen, schuifelen er twee jongedames steeds dichterbij. Met de wijsvinger op haar lippen vraagt een van de meisjes: “wanneer gaan we naar huis.” Geduldig legt Daniëlle uit waar de grote wijzer staat als de papa’s en mama’s weer komen. En dat stelt de twee peuters gerust!

 

Reageren is niet mogelijk