Op zoek naar de huiselijke sfeer

Daar staat ze aan de voordeur, samen met haar mama Wendy Franssen. Ze is twee jaar en nog geen meter hoog. Een beetje verlegen, maar toch heel duidelijk zegt ze haar naam, Nina Lemmens. Het schilderij dat ze samen met haar zus Elin van ruim vier jaar heeft gemaakt, hangt aan de woonkamerdeur. Ook aan de andere kant van die deur prijken verschillende kunst- en knutselwerken. Het meest trots is Nina op het kuiken dat ze knutselde in peuteropvang Kiekes in Ubachsberg. Want daar gaat ze sinds januari dit jaar twee ochtenden per week naar toe. Na de zomervakantie mag ze drie keer per week komen. Heel leuk vindt ze het in de peuteropvang, vertelt de peuter en ze noemt de namen van haar juffen zonder aarzelen op. Wat ze het leukst vindt om te doen? “Verjaardag vieren!” klinkt het beslist. Want dan wordt er gedanst en gezongen.

De keuze voor de peuteropvang was voor Nina’s papa en mama niet vanzelfsprekend.  Wendy: “Die keuze moesten we al maken bij Nina’s zus Elin. Elin is te vroeg geboren, moest nog lang in het ziekenhuis blijven en ook later nog vaker terug voor onderzoek. Ik ben destijds gestopt met werken. De noodzaak om haar naar de kinderopvang te brengen was er dus niet. Maar we merkten wel dat ze veel tijd tussen de volwassenen doorbracht, terwijl we het juist zo belangrijk vonden dat ze met leeftijdsgenootjes speelde. Ook het op elkaar leren wachten, delen en de voorbereiding op de basisschool vonden we belangrijk. Maar ik was bang dat de peuteropvang te schools zou zijn. Elin was tweeëneenhalf toen ze naar de peuteropvang ging. Het wennen verliep eerst niet zo vlot, maar na de geboorte van Nina ging dat steeds beter. Nina hebben we meteen ingeschreven. Zij ging toen ze twee werd twee dagdelen per week naar de peuteropvang. De eerste vier weken vond ze het spannend en had ze wat moeite met afscheid nemen. Nu gaat ze met heel veel plezier naar Kiekes. Ze vraagt ook steeds of ze vandaag naar de kindjes gaat. We zochten iets met een huiselijke sfeer, in het verlengde van thuis en dat is de peuteropvang zeker. Nina leert samen spelen, delen, structuur en ze ontmoet eens andere opvoeders dan haar ouders, oma en tante.”

Nina geeft ondertussen haar pop te eten, kleurt een tekening in en peuzelt een banaan op. Bij dat fruitmoment hoort in de peuteropvang natuurlijk een liedje. En dat kent Nina wel! ‘Dat zal lekker smaken, eet maar op’.

Wendy ziet duidelijke vooruitgang in de ontwikkeling van Nina. “Vooral de taalontwikkeling is enorm, Nina gebruikt steeds vaker volzinnen. Daar zal de peuteropvang in combinatie met thuis zeker invloed op hebben. Ook haar spel verandert. De thema’s en het spel uit de peuteropvang zie ik hier thuis weer terug. Samen met haar zus speelt ze alles na. Ik was sceptisch over het móeten leren, maar ik heb gezien dat dat heel spelenderwijs gaat, met aandacht voor het kind en in het tempo van het kind. We hebben geen moment spijt gehad dat we voor de peuteropvang hebben gekozen!”

Reageren is niet mogelijk