‘De peuters van toen heb ik nu als volwassenen in de lesauto’

DSC_5460Autorijles geven aan jonge mensen die ze als peuter nog op schoot heeft gehad. Het gebeurt Ine Pieters-Veldman, juf in peuterspeelzaal Klimmen regelmatig. Want naast vier ochtenden in de peuterspeelzaal geeft ze autorijles in de autorijschool van haar man. “Heel leuk”, lacht Ine, “in de meesten herken ik nog die peuter van toen.”

In het lokaal heeft Ine alles klaar gezet voor een knutselopdracht. Terwijl juf Sandra de kinderen voorbereidt op de activiteit, heeft Ine even tijd haar verhaal te doen. “Ik deed de opleiding tot kleuterleidster, de KLOS,  maar het was in die tijd lastig om een baan te vinden in het kleuteronderwijs. Na een vakantiebaan bij de Rabobank werd ik daar voor vast aangenomen als baliemedewerker. Uiteindelijk stopte ik met werken toen de oudste werd geboren.”

Ine begon in 1988 als vaste kracht in peuterspeelzaal Voerendaal. Na een korte tijd in Zeeland gewoond te hebben, kwam Ine terug in Voerendaal. “Men kende me en op het moment dat er een vacature was in de peuterspeelzaal van Voerendaal, klopte ze bij mij aan. Ik moest er wel even over nadenken, de kinderen waren nog jong, maar het ging om twee dagdelen en dat was te overzien en te regelen. Heel blij dat ik dat heb gedaan, want nog altijd vind ik werken met peuters heel leuk.”

Een korte periode was Ine vrijwilliger in peuterspeelzaal Ransdaal. “Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan”, lacht de peuterjuf, “ik wilde zelf die verantwoordelijk voor een groep. In 1997 solliciteerde ik op de vacature voor vaste kracht hier in Klimmen en ik werk hier nu nog altijd.”

Hoewel het peuterwerk in de jaren negentig minder regels kende, was Ine vanuit haar opleiding tot kleuterleidster toch al bewust bezig met onder andere taal en opvoeding. “Ik wist waarom ik een kind iets liet doen. Dat wat nu in de methode Speelplezier uitgebreid staat omschreven, voerde ik destijds al automatisch uit, want ik had dat zo geleerd op de KLOS. Want dat vind ik juist zo belangrijk, dat kinderen al spelend leren en zelf dingen ontdekken; daar leg ik de nadruk op.”

Er is door de jaren heen wel het een en ander veranderd, weet Ine. “Neem alleen al de veiligheidsregels. Spontaan naar de speeltuin of winkel met de peuters, dat kan niet meer. Je moet nu van te voren en beter nadenken over dingen die je wilt doen en natuurlijk dien je je aan de protocollen e houden. Maar daarin groei je mee als leidster. Wat nog altijd hetzelfde is? De peuters. Want ook nu nog zijn er tweejarigen die heel schuchter de peuterspeelzaal binnen komen. In die twee jaar bij ons zie je ze groeien, gaandeweg komen ze los en dat vind ik iedere keer weer mooi om te zien, het ontroert me. Dat is ook één van de redenen waarom ik dit werk doen; ik wil er graag aan bijdragen dat peuters zich op hun gemak gaan voelen in een groep en dat ze uiteindelijk zonder problemen de overstap naar het basisonderwijs kunnen maken. Omdat we als peuterspeelzaal naast de basisschool liggen, zien we de kinderen nog zeker zes jaar hier rondlopen en maak ik nog wel eens een praatje met ze. En tegenwoordig zitten er dus ook jongeren naast me in de lesauto, die als peuter hier naar de peuterspeelzaal kwamen. ‘Oh, juf Ine’, roepen ze dan. Het grappige is dat ik in hen nog diezelfde karaktertjes van jaren geleden terugzie. Nee, in al die jaren heb ik nooit gedacht ‘was ik toch maar het basisonderwijs ingegaan’. De charme van de peuterspeelzaal is dat er in die twee jaar zo ontzettend veel gebeurd in het leven van een kind. Soms zegt een peuter nog geen woord als het net binnen komt en praat het honderduit als het naar de basisschool gaat. De kinderen worden hier vaak zindelijk, leren samen spelen en luisteren naar elkaar en naar de juf. Ik ben heel blij en dat ik daar als peuterleidster op welke manier dan ook aan mag bijdragen.”

 

 

Reageren is niet mogelijk